Anlaşıldığını Hissetmek

Anlaşılmak ve Kendine Dönüş


Anlaşılmak; kendisi gibi güzel ve iyi hissettiren, insanın kelimeye baktığında bile içine ferahlık veren özel bir duygudur. Ancak bazen hayatın akışında kendi duygularınızı tam olarak anlayamadığınız anlar olur.

İşte insan hayatında anlaşılmadığını hissettiği anda, aslında farkında olmadan kendinden vazgeçmeye başlar. Başkaları mutlu olsun diye gösterdiği o büyük çabayla, her şeyini feda etmiş durumdadır. Kendi ihtiyaçlarını geri plana atıp başkalarının ihtiyaçlarını ön plana çıkarır. Bu süreçte çok yıpranır, çok hırpalanır; fakat bir gün bile bundan dolayı söylenmez.

Günler, haftalar, aylar hatta belki de yıllar geçer... Zaman bir anlık durur, soluklanır ve düşünür. İşte o zaman yaptıklarının ve yaşadıklarının birbiriyle aynı olmadığını görür. Keşkeleri vardır, mutsuzdur. Bir an dönüp baktığında zamanı geriye sarmak ister; ama bazen geriye dönüp aynı duyguları tekrar yaşamak, insana kendini daha da acı ve çaresiz hissettirir.

Ne isterdi ki insan? Yalnızca anlaşılmak isterdi. İnsanların onu gerçekten gördüğünü, evet, onun da bir duygusu olduğunu, mutluluğunun da mutsuzluğunun da bir anlam taşıdığını bilmelerini isterdi.

Neden bu kadar zordu hayat? O, başkalarının hayatını ve haklarını kolaylaştırırken neden kendi hayatı hep böylesine ağır ve çetrefilliydi? Yıllarca bunu düşünmemişti bile; ama şimdi derin bir boşlukta hissediyordu kendini. Daha önce hiç böyle hissetmemişti, çünkü kendisini hiç bu kadar büyük bir boşluğun ortasında görmemişti. Bazı şeylerden, bazı duygulardan ve belki de en çok kendinden kaçıyordu. Ne yapmalıydı? Kaçmalı mıydı, yoksa durup bekleyip düşünmeli miydi? Ne yazık ki bugün ne yapmak istediğini o da bilmiyordu.

Hâlbuki o, yıllarca başkalarını anlamaya çalışan, bugün ise kendisini yapayalnız hisseden biriydi. Bugün onu bu kadar kötü hissettiren şey; pişmanlıkları, umutları, yaşanmışlıkları ve yaşanamamışlıkları mıydı, tam olarak bilinemiyordu.

Hayat onun için yine de yaşanması güzel, şükredilecek iyi tarafları olan bir yerdi. Tek bir isteği vardı: Seçtiğini duyurabilmek, yalnız olmadığını bilmek ve anlaşıldığını duyabilmek. Zor muydu? Değildi elbette. Ancak hep aynı tarafa bakmak, aynı pencereden hava almaya çalışmak gibiydi. Sonunda şunu anladı: Aynı pencere, aynı manzara ona iyi gelmiyordu. Ona iyi gelen şey; farklı pencereler açmak ve yeni bakış açıları bulabilmekti... Tam da burada.