Kaybettiğimiz Şey Zaman mı?

Günlük hayatın temposu her geçen gün biraz daha artıyor. Bilgiye saniyeler içinde ulaşıyor, mesajlara anında cevap veriyor, bir gün içerisinde geçmişte haftalar sürebilecek kadar pek çok uyaranla karşılaşıyoruz. Bu hızın pek çok avantajı olsa da insan psikolojisi üzerinde düşündürücü bazı etkileri de bulunuyor.

Psikoloji alanında yapılan çalışmalar, sürekli yeni uyaranlarla karşılaşmanın dikkatimizi sürdürme biçimimizi etkileyebildiğini gösteriyor. Özellikle anında geri bildirim ve hızlı ödül mekanizmalarına alışan zihin, zamanla beklemeyi, belirsizliğe katlanmayı ve uzun süreçlere emek vermeyi daha zorlayıcı bulabiliyor.

Bu durum yalnızca içerik tüketme alışkanlıklarımızda değil, ilişkilerimizde de kendini gösterebiliyor. Bir insanı tanımak, güven inşa etmek ya da bir ilişkinin olgunlaşması zaman gerektirir. Ancak hızın normal hale geldiği bir dünyada, bazen süreçlere değil sonuçlara odaklanmaya başlayabiliyoruz. Henüz gelişmekte olan bir bağdan hemen emin olmak, belirsizliğin kısa sürede ortadan kalkmasını istemek ya da zorlayıcı duygularla uzun süre kalamamak bunun örneklerinden bazıları olabilir.

Oysa insanın ruhsal gelişimi büyük ölçüde zamanla kurduğu ilişkiye bağlıdır. Yas tutmak, iyileşmek, bağ kurmak, güvenmek ve değişmek için belirli bir sürece ihtiyaç duyarız. Bunların hiçbiri hızlandırılmış bir programla gerçekleşmez.

Belki de bugün kendimize sorabileceğimiz soru şudur: Sürekli daha fazlasına ve daha yenisine ulaşmaya çalışırken, derinleşmeye ne kadar alan bırakıyoruz?

Çünkü bazı şeylerin değeri hızında değil zaman içinde kurduğu anlamda saklıdır. İnsan ilişkileri, kendimizi tanıma sürecimiz ve ruhsal iyilik hâlimiz de bunların başında gelir.