Sahte-leşen Biz / Sahtelikler Tiyatrosu

Nerede başlar, nerede biterdi sahtelik?

Nasıl olup da nakış nakış işleyebiliyordu içimize böyle?

Neden ve nasıl oluşuyordu sahte benlik?


Doğar doğmazdan başlar bence tüm bu sahtelik macerası. Doğumun kendisi gerçektir ama… Acı, travmatik, büyük bir gerçek. Ancak doğduktan sonra işlenmeye başlar sahtelik yavaş yavaş benliğimize.


Annen ‘bekle beş dakikaya geliyorum’ deyip geciktiğinde,

Bir isteğini belli etmeye çalıştığında baban öfkelenince,

Hele ki günümüzde, yemek yedirmek için bile gözünü zorla tablete dayadıklarında…

Adım adım işlemeye başlar sahtelik içimize. Bize yapılan her sahte ve içtenliksiz harekette. Nasolsa anlamaz diye yanımızda konuşulan her şeyde…


Ve kurallar öğretilir ilerledikçe. Şöyle davranılır, şöyle giyinilir, şöyle yemek doğrudur… Gerçek benliğimiz her ortaya çıktığında ise cezalandırılır, başına vurulur.


Dünya koskoca bir sahtelikler tiyatrosudur. Ve çocuk orada rol alabilmek için usta bir oyuncu olmayı öğrenir. Mecburdur buna. Çünkü sahnenin dışı kötüdür, pistir, yasaktır. Çıkarsan ya hapistesin, ya tımarhane ya da yalnızlığına terk edilmiş bir evde.


Sahnede ezberini bozmamak zorundasındır. Oyun hep akmalıdır. İzleyiciler güldürmeli ya da yasa boğmalısındır. Böylece başlar tiyatro ve ölene dek devam eder.


İnsan yaşamındaki ikinci büyük gerçeklik ölümdür. Yaşam boyunca taktığın maske ilk kez çıkarılır. Çırılçıplaksındır, doğumunda olduğu gibi. Sessiz, yalnız ve gerçek bir çıplaklık.


Tüm insanlık böyle bir tiyatronun içinde kendi sahnesi ve kendi biricik maskesiyle sonsuz bir döngüde devam eder varlığına.


“Sahte benliğin asıl amacı, gerçek benliği gizlemektir” der Winnicott. Ölesiye kaçarız gerçek benliğimizin ortaya çıkmasından. Kendimiz bile bilmeyiz onun kim olduğunu, belki de hiç tanışmamışızdır.


Kendimizin gerçek benliğine izin vermediğimiz gibi, başkalarınınkinin de görünmesinden delice rahatsız oluruz. Dışlarız, toplumdan atarız, yok ederiz onları. Sahte benliklerimiz ve biz; tiyatromuzda oldukça mutluyuzdur. Mutluluğumuz da sahte olsa bile.


Zaman zaman tiyatroda olduğumuzu fark etsek de, gerçekliğin korkunç çıplaklığından kaçınmayı tercih ediyoruzdur belki de.