Psikoloğa Gitmeli miyim? Terapiye Başlamakta Kararsızsanız Bilmeniz Gerekenler

Terapiye Başlamakta Kararsızsanız Bilmeniz Gerekenler

“Acaba gerçekten bir psikoloğa ihtiyacım var mı?”
“Yaşadıklarım terapi gerektirecek kadar önemli mi?”
“İlk seansta ne anlatacağım?”
“Ya beni yargılarsa?”
“Terapiye başlarsam yıllarca devam etmek zorunda mıyım?”

Bu sorular, terapiye başlamayı düşünen birçok kişinin aklından geçebilir. Terapi konusunda kararsız olmak oldukça anlaşılırdır. Çünkü yardım istemek, kişinin kendisiyle ve zorlandığı konularla temas etmesini gerektirebilir.
Ancak psikolojik destek almak için hayatınızın tamamen kontrolden çıkmasını beklemeniz gerekmez.

Sorunun “yeterince büyük” olması gerekmez:
Günlük yaşamınızı sürdürüyor olsanız bile yoğun kaygı, sürekli düşünme, kendini eleştirme, ilişki sorunları, sınır koymakta zorlanma veya geçmiş yaşantıların etkileriyle mücadele ediyor olabilirsiniz.
Kendinize şu soruları sorabilirsiniz:
Son zamanlarda kendimi eskisinden daha mı zor taşıyorum?
Aynı sorunları tekrar tekrar yaşıyor muyum?
Duygularımı yönetmekte zorlanıyor muyum?
Kaygı, öfke, üzüntü veya suçluluk yaşamımı etkiliyor mu?
İlişkilerimde benzer döngüleri tekrar ediyor muyum?
Tek başıma değiştirmekte zorlandığım bir şey var mı?
Dışarıdan her şey yolunda görünmesine rağmen iyi hissetmiyor muyum?

Bu sorulara “evet” demeniz bir tanınız olduğu anlamına gelmez. Ancak yaşadıklarınızı bir uzmanla birlikte değerlendirmek için bir neden olabilir.

“Bunu kendim çözebilmeliyim.”:
Yardım istemek güçsüzlük değildir. Bazen kişi ne yapması gerektiğini bilse bile kaygı, geçmiş deneyimler veya yerleşmiş düşünce ve davranış biçimleri nedeniyle değişmekte zorlanabilir.
Terapi bir yarış değildir. Başkasının yaşadığı sorun daha ağır diye sizin yaşadığınız sıkıntı daha az gerçek olmaz.

“İlk seansta ne anlatacağım?”:
İlk görüşmede hayatınızın tamamını anlatmak veya her şeyi bir anda paylaşmak zorunda değilsiniz. Başvuru nedeniniz, sizi zorlayan konular, günlük yaşamınıza etkileri ve terapiye dair beklentileriniz birlikte ele alınabilir.
Nereden başlayacağınızı bilmiyorsanız bunu söylemeniz bile yeterlidir:
“Buraya neden geldiğimi anlatmakta zorlanıyorum.”
Bazı konuları konuşmaya henüz hazır olmayabilirsiniz. Neyi, ne zaman ve ne kadar paylaşacağınıza dair söz hakkınız vardır. Güven oluştukça süreç de derinleşir.

“Ya beni yargılarsa?”:
Terapi ilişkisinin temelinde güven, saygı ve iş birliği bulunur. İlk seansta hemen rahat hissetmek zorunda değilsiniz.
Kendinize şunları sorabilirsiniz:
Kendimi ifade ederken rahat hissedebildim mi?
Anlaşıldığımı hissettim mi?
Sorularımı sorabildim mi?
Uzmanın yaklaşımı bana uygun geldi mi?
İlk görüştüğünüz uzmanla devam etmek zorunda değilsiniz. Kendinizi güvende ve anlaşılmış hissettiğiniz bir uzmanla çalışmak önemlidir.

“Ya terapi işe yaramazsa?”:
Terapi herkes için aynı şekilde ilerlemez. Kişinin ihtiyaçlarına ve hedeflerine göre şekillenir. Değişim bazen büyük bir farkındalıktan çok; bir düşünceyi sorgulayabilmek, bir sınır koyabilmek veya kendinize karşı daha farklı davranmaya başlamak gibi küçük adımlarla ortaya çıkar.
Terapi süresi de kişiden kişiye değişir. Bazı konularda daha kısa süreli, bazı durumlarda ise daha uzun süreli bir çalışma gerekebilir.

Başlamak için tamamen hazır olmanız gerekmiyor:
Bir yanınız yardım almak isterken diğer yanınız “Bunu kendim çözebilirim.” diyebilir. Nereden başlayacağınızı bilmiyor veya terapiye başlamaktan çekiniyor olabilirsiniz.
Bunların hepsi terapide konuşulabilir.

Eğer bir süredir “Bir psikologla görüşsem iyi olabilir.” diye düşünüyor ancak bunu erteliyorsanız, kendinize şu soruyu sorabilirsiniz:
“Terapiye gerçekten ihtiyacım var mı?” yerine “Şu anda yaşadıklarımı bir uzmanla birlikte anlamak bana iyi gelebilir mi?”

Çünkü yardım almak için yaşadığınız güçlüğün “yeterince ciddi” olduğunu kanıtlamak zorunda değilsiniz.
Bazen ilk adım, her şeyi çözmek değil; yaşadıklarınıza birlikte bakabileceğiniz bir alan açmaktır.